Lengsti langi föstudagurinn minn!

"Aldrei fór ég aftur vestur" hét hátíðin sem Lambi var á um helgina. Lambi keyrði í tíu tíma til þess að komast á þessa "aldrei fór ég aftur vestur" hátíð og skilur fyllilega, eftir þá ökuferð, nafngiftina. Til að byrja með var ferðin bærileg, því eins og flestir vita er vegurinn til Hólmavíkur alveg ágætur og var Lambi þá líka grunlaus um puttalingana sem síðar birtust til þess að hrella hann. Í Hólmavík álpuðust Lambi og félagar nefnilega til að stoppa og pissa en höfðu þá tveir ferðalangar setið klukkustundum saman og beðið eftir vel innrættum og auðtrúa Lömbum til þess að ferja þá á Ísafjörð. Lambi var í minnihluta þar sem hann sagðist ekki kæra sig um feita útlendinga í yfirfullan bílinn sinn og að nokkrum mínútum liðnum sat ég, Lambi, klesstur upp við hornös frá Þýskalandi á leið upp á Steingrímsfjarðarheiði. Bíllinn hafði þyngst til muna með þeim afleiðingum að hann dró rassinn í mölinni og spændi upp bensíni....og það er ekki fyrr en á miðri heiðinni sem Lambi tekur eftir því að bensínnálin er farin að hrapa, hann bókstaflega sér hana skríða niður á við. Nú ef þið skoðið kort getið þið séð hversvegna Lambi varð eins áhyggjufullur og hann varð. Hvorki hann né félagar hans áttuðu sig á því að á Reykjanesi mætti fá bensín án nokkurs fyrirvara á einum heilagasta frídegi ársins (þó að við vitum öll þegar að Jesú steig upp frá dauðum eftir þennan fyrsta langa föstudag fyrir svo löngu síðan). Við keyrum upp að bóndabæ og er þar ráðlagt að halda yfir á Reykjanes sem við gerum og fáum bensín (sem útlendingarnir lofa að borga í en þykjast síðan vera lamaðir og heyrnarlausir þegar kemur að því að greiða fyrir.) Sigurður borgar bensínið og ætlast til þess að gera upp við fúllendingana síðar. Þarnæst keyrum við yfir Eyrarfjall og misþyrmum bílnum aðeins frekar á leiðinlegum köflum sem á vegi okkar verða. Við þræðum firðina alla að Skutulsfirði í myrkri og ljótu útlendingarnir eru farnir að kvarta yfir seinagangi. Loks komum við á Ísafjörð, við keyrum um bæinn og finnum skemmuna sem hátíðin var haldin í. Við stöðvum bílinn og útlendingarnir stíga út úr honum. "Thanks for the lift" segir maðurinn og ætlar að ganga í burtu. Lambi starir forviða á þessa þrjóta og segir "we were thinking that you'd pay us a little bit of gas money". Mannfíflið verður strax hálffúlt "Oh, how much?" Lambi, fúll á móti og ákveðinn: "Four thousand!" Þá fer þessi litli lygalaupur að röfla einhverja vitleysu um að hann sé einhverskonar sjálfboðaliði á Íslandi og eigi engan pening (sjálfboðaliði frá montenegro hér? hvað er hann að gera?) Þá kemur annar ferðafélagi Lamba inní málið og býður þeim að borga þrjú þúsund. "One thousand each" segir svíðingurinn og ber því við að annars hafi hann ekki nógan pening fyrir sígarettum. Nú er Lambi orðinn ólgandi reiður og segir hreint og beint nei! Hann hefur sko ekki verið að troðast í eigin bíl klesstur upp við bílhurð í fimm klukkutíma til þess eins að fá að borga bensín undir hálfvita. "I don't think that is enough!" Segir Lambi og skammast aðeins. Eftir einhver orðaskipti borgar maðurinn loks þrjú þúsund og fer. Lambi situr eftir FÚLL yfir þessu bölvaða vanþakklæti, frekju og tilætlunarsemi. Lofar sjálfum sér því að taka aldrei framar ferðalang uppí bílinn og fara aldrei til Svartfjallalands. Í dag kom Lambi aftur heim, það var betri bílferð sem tók ekki tíu klukkutíma og klessti engan upp við neitt.